شنيع نشدند ، وفسوقى وعصيانى از ايشان واقع نشد ، بلكه ايشان در اين باب بر حق وصواب بودند ، پس تهديد وترهيب عمر ايشان را جايز نباشد ، وخرافات مخاطب در نسبت شنائع وفضائح به ايشان ، به اعتراف أو باطل باشد . ونيز بعد ذكر آية : ( لا تَجِدُ قَوْماً . . ) ( 1 ) إلى آخر الآية مىگويد : پس اين آية نص صريح است كه صحابه را به هر كه مخالف خدا ورسول صلى الله عليه [ وآله ] وسلم باشد ، ميل كردن وجانب دارى أو نمودن ، ودوستى أو را مانع اجراى حكم الهى ساختن از محالات است . . . ( 2 ) إلى آخر . از اين كلام أو هم به غايت وضوح حقيت اين ‹ 482 › أصحاب در هر آنچه كردند ظاهر وباهر است ; زيرا كه هرگاه ميل صحابه به مخالفت خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) محال باشد ، صدور مخالفت خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ( 3 ) از ايشان كه مخاطب در اين مقام بر فتراك ايشان مىبندد ، امحل محال باشد . عجب كه در مقامات آتيه بر حفظ خود ، قرآن را ، وامر پدرش ، أستاذ أو را به آموختن آن ، كمال فخر ومباهات كرده ، واز پى بردن أو به عظمت وبزرگى

--> 1 . المجادلة ( 58 ) : 22 . 2 . تحفه اثناعشريه : 346 - 347 . 3 . قسمت : ( محال باشد ، صدور مخالفت خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ) در حاشية [ الف ] به عنوان تصحيح آمده است .